เมื่อคืนมีอะไรเกิดขึ้นมากมาย

เมื่อคืน มีทั้งคำที่ชั้นอยากได้ยิน และ ไม่อยากได้ยิน จากเธอ

เธอบอกว่าเธอเลิกกับเค้าแล้ว แต่เธอไม่คิดจะกลับมาหาชั้นอีก

เพราะว่าเธอไม่เหลือคำว่า รัก ไว้ให้ชั้นแล้ว

เธอคิดกับชั้นเพียง เพื่อน คนหนึ่ง

 

หลายคนคงจะเคยอ่าน เรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง ที่ชื่อว่า "เราไม่ได้....ไม่รักกัน"

ชั้นเคยอ่าน เพราะ เธอ ส่งมาให้อ่านทางเมล

 

>บางที.. อาจไม่จำเป็น..เสมอไป
>ที่ความรัก..จะต้องจบลง
>ด้วยการ..ได้เป็น..คนรัก
>
>*
>*
>*
>
>บนเตียงเล็กๆ.. ในบ้านอบอุ่น..หลังหนึ่ง
>แดดยามเย็น..ทอบางบาง..ผ่านหน้าต่าง
>
>หญิงชรา..อายุราวๆ 70 ปี
>นอนซม..อยู่บนเตียง
>
>เธอรู้ว่า...นี่เป็นช่วงเวลาสุดท้าย..ในชีวิตของเธอแล้ว
>..แต่จะเป็นอะไรไปล่ะ ..เธอพอใจกับชีวิตทั้งหมด..ที่เธอได้ผ่านมา
>
>เธอ..ได้แต่งงาน ..มีครอบครัว..ที่อบอุ่น
>แม้จะไม่มีลูก..ก็ตาม
>
>มีเพื่อนที่ดี ..ผ่านชีวิตการงานที่ดี
>ถึงแม้วันนี้..สามีของเธอจะตายไป..ร่วม 10 ปี
>
>แต่..ในวันสุดท้าย..ของชีวิต
>เพื่อน-ที่เธอรักที่สุด..
>ก็มานั่งเคียงข้างเธอ..อยู่ตรงนี้
>มาส่งเธอ..เหมือนทุกครั้ง..ทุกคราว
>
>*
>
>“หมอบอกว่า..ฉันคงอยู่ได้ไม่เกินพรุ่งนี้เช้าหรอก”
>เธอ..เอ่ยบอกกับเขา ...
>เพื่อนชรา..ที่รู้จักกับเธอมา..แต่ครั้งยังเด็ก
>
>“ฉันรู้”
>ชายชรา..พยักหน้ารับ
>
>“เธอมาส่งฉัน..เหมือนทุกทีสินะ”
>หญิงชรา..มองหน้าชายชรา
>
>“ใช่..ก็ฉันส่งเธอ..มาตลอดทั้งชีวิตนี่นา ..ขาดไปอย่าง..คงไม่ครบ”
>ชายชราตอบ..ด้วยรอยยิ้มบางๆ
>
>“ตอนเด็กๆ..บ้านเรา..อยู่ทางเดียวกัน..เรากลับบ้านด้วยกันทุกเย็น..
>บ้านฉัน..อยู่เลยบ้านเธอไปมาก..” เธอ..รำลึกความหลัง
>
>“แต่ฉัน..ก็ไปส่งเธอทุกวัน”
>ชายชราบอก
>
>“ใช่..เธอทำอยู่อย่างนั้น..ตลอดชั้นประถม..และมัธยม..ที่เราเรียนด้วยกัน
>..จนเพื่อนๆล้อว่า..เราเป็นแฟนกัน” หญิงชราพูดขึ้น
>
>“สุดท้าย..ก็ต้องเลิกล้อกันไป”
>เพื่อนชราของเธอ..ต่อคำ
>
>“ตั้งแต่..เธอคบกับแฟนคนแรกของเธอ..นั่นแหละ”
>เธอเย้ายิ้มๆ
>
>“แต่ฉันก็ไปส่งเธอทุกวัน..อยู่อย่างเดิม... จนต้องเลิกกับแฟน..ไม่ใช่รึ”
>ชายชรา..ทวนความหลัง
>
>เธอจำได้ว่า..เธอบอกเขาอยู่บ่อยๆ ว่า..ไม่ต้องเดินมาส่งเธอแล้ว..
>เดี๋ยวแฟนเขาจะโกรธเอา.. แต่เขาก็ยังดึงดัน..ที่จะมาส่งเธอ
>
>“โกรธก็โกรธไป ..ฉันรู้จักเธอ-มาก่อนตั้งนาน ..ยังไงเธอ..ก็ต้องมาก่อน”
>นั่น..เป็นคำพูดที่เธอจำได้-ไม่ลืม ..แม้ว่า..มันจะผ่านมาเกือบ 60
>ปีแล้ว..ก็ตาม..
>
>เธอยังจำ..วันที่เขาต้องขึ้นรถไฟ..เพื่อไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยได้
>
>วันนั้น..เธอไปส่งเขาที่สถานี ..ร้องไห้จะเป็นจะตาย
>..เขาวุ่นกับการปลอบเธอ..จนไม่เป็นอันได้ร่ำลาพ่อแม่
>
>พอเธอสงบลง..และขอตัวเข้าไปล้างหน้าล้างตา..ในห้องน้ำ ..
>พ่อแม่ของเขา..ไปเช็คเที่ยวรถไฟ ...
>พอเธอกลับมา..ก็พบเขานั่งร้องไห้คนเดียว..กับกองกระเป๋า...
>เงยหน้าขึ้นบอกกับเธอ..ทั้งน้ำตา
>
>“กลับบ้านเอง..เดินดีๆ นะ”
>
>…และนั่น..ทำให้เธอต้องเสียน้ำตา..อีกรอบ
>
>*
>เธอจำได้ว่า..วันที่เขาปิดภาคเรียน..และกลับมาบ้าน..
>เธอแนะนำเขา..ให้รู้จักกับแฟนหนุ่มของเธอ
>
>ตอนแรก..ทั้งสอง..เหมือนจะเข้ากันได้ดี ..แต่หลังจากนั้น 2-3 วัน
>..มีคนมาบอกว่า..แฟนเธอกับเพื่อนเธอ..ต่อยกัน
>
>“มัน..นอกใจเธอ” เขาบอกเรียบๆ..
>
>แต่..เธอไม่เชื่อ
>
>วันนั้น..เธอเชื่อแฟนมากกว่า..ว่าเขาอิจฉาแฟนเธอ..จึงหาเรื่องชกต่อย
>..เธอว่าเขา..ไปหลายคำ
>
>อาทิตย์นึงให้หลัง..เธอจึงรู้ว่า..เขาเป็นคนถูก
>..เมื่อเธอไปหาเขาที่บ้าน..ก็เจอแต่..พ่อของเขา
>
>“มันกลับไป..แต่อาทิตย์ก่อนแล้ว ..เห็นว่ามีธุระด่วน ..ไม่รู้อะไร”
>*
>
>เธอส่งจดหมายไปขอโทษ ..เขาบอกไม่เป็นไร..เขาไม่เคยโกรธเธอ..แค่น้อยใจเล็กๆ
>..ในจดหมายลงท้าย..ด้วยคำ-คำเก่า
>
>"กลับบ้านเอง..เดินดีๆนะ"
>
>เธอรู้ว่า..ในคำที่เหมือนสั้นๆ นั้น ..เขาพูดอะไรออกมา..มากมายขนาดไหน..
>
>เธอจำได้..ถึงวันที่เธอ..บอกเขาว่า..
>เธอจะแต่งงาน..
>
>เขา..มองหน้าเธอ..
>เธออ่านไม่ออกว่า..มันเป็นความรู้สึกอะไร
>..ดีใจ?
>..เสียใจ?
>และเมื่อเธอถามเขาตรงๆ ..เขาก็ตอบว่า..
>
>“..เราใจหาย..”
>*
>
>แต่ก่อนหน้านั้น.. ก็เขานี่แหละ..ที่เป็นคนช่วยเธอเลือก..
>ช่วยเธอดูว่า..ผู้ชายคนนี้นิสัยดี ..และรักเธอจริง
>
>“เรา-ผู้ชายด้วยกัน..เราดูออก”
>
>ซี่งเขา..ก็ดูไม่ผิด ..สามีของเธอดี..เหมือนอย่างที่เขาบอก ..
>
>วันแต่งงาน..เธอบอกเขาว่า..
>
>“ความเป็นเพื่อนของเรา..ยังเหมือนเดิมนะ ..ไม่ต้องห่วง”
>
>เขามองเธอนิ่งๆ..พยักหน้าน้อยๆ.. ไม่ตอบคำ
>
>ถึงเวลารดน้ำสังข์ ..เขาอวยพรเธอมากมาย ..แต่พูดกับสามีเธอ..เพียงสั้นๆ ว่า..
>
>“ฝากด้วยนะ..”
>*
>
>เขาแต่งงาน..มีครอบครัวของเขา
>เธอ..ก็มีครอบครัว..ของเธอ
>
>มีบางช่วงของชีวิต..ที่ห่างกันไป
>แต่ก็ไม่เคย..ลืมกัน
>
>เธอ..ส่งการ์ดอวยพรวันเกิดให้เขา..ทุกๆปี
>ตอนนี้..เขาน่าจะเก็บมันไว้ได้ 59 ใบแล้วล่ะ
>เพราะเธอนับของเธอแล้ว..มันได้ 58 ใบ
>น้อยกว่า..อยู่ใบนึง..
>เพราะเธอ..เกิดทีหลังเขา 5 เดือน..
>
>บางที ..เธอรู้สึกสนิทกับเขา..มากกว่า..คนรักของเธอเสียอีก
>
>หลายเรื่อง..ที่เขารับรู้..แต่คนรักของเธอ..ไม่แม้แต่ระแคะระคาย..
>
>และก็เช่นกัน..หลายความลับ..ที่เขาระบาย
>..ที่เขาฝากไว้ที่เธอ..เธอก็รับ..และเก็บงำมันไว้..ด้วยความเต็มใจ..
>
>*
>*
>
>“คิดอะไรอยู่?”
>เขาเอ่ยขึ้นมา..ทำลายความเงียบ
>
>“เรา..กำลังนึกแปลกใจ”
>เธอเอ่ย..ด้วยท่าทีครุ่นคิด
>
>“ทำไม..เราถึงไม่ได้เป็น..คนรักกัน?”
>
>เขานิ่งไป..เหมือนกำลังคิดเช่นกัน
>
>”เราสนิทกันมาก..มั้ง”
>เขาว่า
>
>“นั่น..ไม่น่าใช่เหตุผลนี่”
>เธอว่า
>
>“เธอ..ถามยากไปนะ”
>เขาตอบ..หลังจากนิ่งคิดอีก..อยู่ครู่ใหญ่
>
>“ไม่ยากหรอก ..ลองคิดเล่นๆ สิว่า..ทำไมเราถึงไม่รักกันนะ?”
>
>แววตาเธอ..มีแววขี้เล่นซุกซน ..เหมือนเด็กหญิง..ครั้งกระโน้น
>
>“อืมม..อันนี้..ค่อยง่ายขึ้นมาหน่อย”
>เขาพูดขึ้น
>
>เธอมองหน้าเขา.. แปลกใจเธอว่า..เธอไม่ได้เปลี่ยนคำถาม..นี่นะ..
>
>“ฉันไม่รู้หรอกว่า..ทำไม-เราถึงไม่ได้เป็น..คนรักกัน”
>เขามองหน้าเธอ..ด้วยสายตาอ่อนโยน
>
>”แต่..ถ้าเธอถามว่า..ทำไม-เราถึงไม่รักกันน่ะ”
>เขาเว้นช่วง
>“ฉันก็จะตอบว่า -- ฉันว่า..เราไม่ได้-ไม่รักกัน..ซะหน่อย”
>
>เธอหลับตาลง.. คำถามที่ถูกซ่อนไว้..หลายสิบปี..กลับตอบออกมาง่ายๆ..อย่างนี้เอง
>
>“นั่นสินะ ..เราไม่ได้-ไม่รักกัน..ซะหน่อย”
>เธอตอบ..ทั้งๆที่หลับตาลง
>
>ตอนนี้..เธอพร้อมที่จะจากโลกใบนี้ไป..อย่างมีความสุขแล้ว
>
>ในความรู้สึก..ที่เริ่มพร่าและเลือน...เธอสัมผัสได้ถึงมือของเขา..ที่เอื้อมมากุมมือเธอไว้
>
>“กลับบ้านเอง..เดินดีๆนะ..”
>
>และนั่น..
>คือ..คำสุดท้าย..ที่เธอได้ยิน…
>
>

ชั้นอ่านเรื่องนี้ แล้วถึงกับน้ำตาไหล คิดว่า มันจะเป็นไปได้ไหมในชีวิตของชั้น

ชั้นขอให้ตอนนี้ ชั้นสามารถรู้สึกกับเธอแบบนั้นได้จัง

ชั้นอยากให้ชั้น คิดกับเธอเป็น เพื่อน  เพื่อนที่ชั้นรักมากที่สุด เพื่อนที่ชั้นเป็นห่วงเป็นใย มากที่สุด

และชั้นก็อยากให้เธอคิดกับชั้นเป็น เพื่อน เพื่อนที่เธอรักที่สุด เพื่อนที่เธอห่วงที่สุด เหมือนกัน

เผื่อว่า เราทั้งสองคน อาจจะเป็นเหมือนในเรื่องสั้นเรื่องนี้

ไว้ใจกันให้มากที่สุด เข้าใจกันให้มากที่สุด

เชื่อว่าสิ่งที่ชั้นหยิบยื่นให้ ดีที่สุด  เชื่อว่าสิ่งที่ชั้นบอกห้าม

 

 

ถ้าเธอยังอยากจะรักษามิตรภาพ แห่งความเป็นเพื่อน ของเราไว้  ขอให้เชื่อชั้นเถอะนะ

edit @ 28 Nov 2007 08:36:12 by Spirits

Comment

Comment:

Tweet

ซึ้งน้ำตาจะไหลอ่ะ

#2 By นานา (222.123.236.19) on 2007-11-28 14:46

เป็นเรื่องที่ซึ้งมากมาย...
บางทีการที่เรารักกัน ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคนรักกัน

เหมือนที่โต้งบอกกับมิว...

#1 By li • FaAS • il on 2007-11-28 13:43